De deuren van het vliegtuig gaan open en dan ben je er. Na ruim drie dagen vliegen eindelijk in Sydney. In de verte zie ik mijn backpack op de bagageband mijn kant op komen. Nog even gedag zeggen bij de douane en dan het busje in die me naar mijn hostel brengt. Ik heb moeite mijn tong binnenboord te houden wanneer ik de lobby van the WAKE UP hostel binnen loop. Voor Sydney blijkbaar een standaard hostel, maar voor mij een nieuwe wereld. Cultureshock is het woord dat ik hieraan koppel. Ik was nog in de waan eenzelfde soort hostels te vinden in Australië als ik in Malawi heb gezien. Niet dus! Alles is hier duurder, beter en groter. Dat is ook wel handig aangezien je hier je kont niet kunt keren zonder een backpacker te raken. De tien uur tijdsverschil zorgde er vervolgens voor dat de eerste dag vooral uit slapen bestond. Toen ik de tweede dag wakker werd en mezelf naar de ontbijtruimte verplaatste kreeg ik een gevoel dat veel backpackers hier in de eerste dagen krijgen: twijfel. Ik besefte nu echt alleen te zijn en er zelf iets van moest gaan maken. Er kwam toen dus ook niemand naar mij toe om me te feliciteren, omdat simpelweg niemand er iets van wist. Stukje eenzaamheid. Gelukkig zorgde het enthousiasme van het Work & Travel team ervoor dat mijn stemming omsloeg. Ik had plotseling enorm veel zin in mijn tijd in Australië. 's Avonds ben ik dan ook maar alleen op pad gegaan om mijn verjaardag te vieren. De volgende ochtend keek ik met een lichte kater terug op een geweldige avond die ik met wildvreemden heb doorgebracht. Ondertussen was het al vrijdag en bleek dat er nergens in Sydney nog een bed vrij te zijn voor het weekend. Het plan om maandag naar surfcamp te gaan werd daarom gewijzigd. Vrijdag om een uurtje of negen 's avonds arriveerde ik in Gerroa. Dit was het begin van zeven dagen surfen en ongegeneerd genieten van het all-you-can-eat-buffet. Grappig om te zien hoe ik op zaterdag aan het stuntelen was en die vrijdag erop een echte, serieuze groene golf wist te pakken. Buiten het surfen was er uiteraard ook genoeg tijd om uit te rusten. Ik heb dan ook veel nieuwe mensen leren kennen in deze week. Met twee van deze mensen, Matthias uit Duitsland en Masolo uit the UK, zal ik de komende tijd doorbrengen. Afgelopen weekend zijn we naar het o zo bekende Bondi Beach gegaan. En nee, je zult me niet zien in Bondi Rescue. Terwijl in Europa het kwik daalt, lig ik hier op het strand. Heel gaaf en tegelijkertijd heel vreemd. Het gevoel dat het eigenlijk koud hoort te zijn blijft altijd. Dat maakt het er echter niet minder leuk om. Er is één ding dat wel hetzelfde is Nederland als in Australië: James Bond. Overal hingen posters en iedereen wil Skyfall zien. Zo zijn ook wij zaterdag de bioscoop in gedoken om deze film te bewonderen. Wat de plannen voor de komende tijd zijn vertel ik nog lekker niet. Om eerlijk te zijn weet ik het zelf nog niet helemaal. Vandaag bestaan daarom uit plannen, plannen en plannen. ik ben benieuwd waar ik beland!