Surfing Sydney

De deuren van het vliegtuig gaan open en dan ben je er. Na ruim drie dagen vliegen eindelijk in Sydney. In de verte zie ik mijn backpack op de bagageband mijn kant op komen. Nog even gedag zeggen bij de douane en dan het busje in die me naar mijn hostel brengt. Ik heb moeite mijn tong binnenboord te houden wanneer ik de lobby van the WAKE UP hostel binnen loop. Voor Sydney blijkbaar een standaard hostel, maar voor mij een nieuwe wereld. Cultureshock is het woord dat ik hieraan koppel. Ik was nog in de waan eenzelfde soort hostels te vinden in Australië als ik in Malawi heb gezien. Niet dus! Alles is hier duurder, beter en groter. Dat is ook wel handig aangezien je hier je kont niet kunt keren zonder een backpacker te raken. De tien uur tijdsverschil zorgde er vervolgens voor dat de eerste dag vooral uit slapen bestond. Toen ik de tweede dag wakker werd en mezelf naar de ontbijtruimte verplaatste kreeg ik een gevoel dat veel backpackers hier in de eerste dagen krijgen: twijfel. Ik besefte nu echt alleen te zijn en er zelf iets van moest gaan maken. Er kwam toen dus ook niemand naar mij toe om me te feliciteren, omdat simpelweg niemand er iets van wist. Stukje eenzaamheid. Gelukkig zorgde het enthousiasme van het Work & Travel team ervoor dat mijn stemming omsloeg. Ik had plotseling enorm veel zin in mijn tijd in Australië. 's Avonds ben ik dan ook maar alleen op pad gegaan om mijn verjaardag te vieren. De volgende ochtend keek ik met een lichte kater terug op een geweldige avond die ik met wildvreemden heb doorgebracht. Ondertussen was het al vrijdag en bleek dat er nergens in Sydney nog een bed vrij te zijn voor het weekend. Het plan om maandag naar surfcamp te gaan werd daarom gewijzigd. Vrijdag om een uurtje of negen 's avonds arriveerde ik in Gerroa. Dit was het begin van zeven dagen surfen en ongegeneerd genieten van het all-you-can-eat-buffet. Grappig om te zien hoe ik op zaterdag aan het stuntelen was en die vrijdag erop een echte, serieuze groene golf wist te pakken. Buiten het surfen was er uiteraard ook genoeg tijd om uit te rusten. Ik heb dan ook veel nieuwe mensen leren kennen in deze week. Met twee van deze mensen, Matthias uit Duitsland en Masolo uit the UK, zal ik de komende tijd doorbrengen. Afgelopen weekend zijn we naar het o zo bekende Bondi Beach gegaan. En nee, je zult me niet zien in Bondi Rescue. Terwijl in Europa het kwik daalt, lig ik hier op het strand. Heel gaaf en tegelijkertijd heel vreemd. Het gevoel dat het eigenlijk koud hoort te zijn blijft altijd. Dat maakt het er echter niet minder leuk om. Er is één ding dat wel hetzelfde is Nederland als in Australië: James Bond. Overal hingen posters en iedereen wil Skyfall zien. Zo zijn ook wij zaterdag de bioscoop in gedoken om deze film te bewonderen. Wat de plannen voor de komende tijd zijn vertel ik nog lekker niet. Om eerlijk te zijn weet ik het zelf nog niet helemaal. Vandaag bestaan daarom uit plannen, plannen en plannen. ik ben benieuwd waar ik beland!

Het eind van het begin

Dat was het dan. Malawi ligt al een aantal duizend kilometer achter me terwijl Australië nog een aantal duizend kilometer ver is. Het voelt zo verschrikkelijk raar. 3 maanden lang Malawi, 3 maanden lang vrijwilligerswerk, 3 maanden lang bloedheet, 3 maanden lang genieten en3 maanden lang mango's eten tot ik erbij neerviel. Ik heb het gevoel morgen wakker te worden, naar het plafond te kijken en dan tot de conclusie te komen in een hostel in Malawi te liggen. Het isvreemd deze blog vanuit Nederland teschrijven. En het is onwerkelijk woensdag in Australië te zijn.

Gelukkig kan ik met een glimlach terug kijken op mijn tijd in Malawi. Dit geldt ook zeker voor mijn laatste twee weken. Het afscheid nemenvan projecten die voor mij afgesloten worden, maar zonder mij voortgezet worden, was een raar idee. Tenslotte voelde het toch wel een beetje als thuis. 'I am a resident, I live in Zomba!' Na LIYO achter me te hebben gelaten had ik nog een laatste week om van Malawi te genieten. Met de hulp van Happyness heb ik dat dan ook volop gedaan.

Een lange en vermoeiende busreis bracht me in Msaka, het dorpje waar Happy woont. Meteen werd duidelijk dat Happy niet aan vroeg slapen en vroeg opstaan doet. 's Avonds moeten wetot middernacht in de pub poolen en 's ochtends werd ontbeten wanneer we daar zinin hadden. De dagindeling is elke dag verschillend maar bevat wel een paar vaste elementen. Iedere dag wordt er gezwommen in het meer, wordt ontbijt, lunch endiner bij de zus van Happy verzorgd en moet er 's avonds gepoold worden. De vasteelementen werden afgewisseld door activiteiten waar we op dat moment zin in hadden. Zo zijn we op maandag, gewapend met 30 meter gevlochtennylondraad en 6 haken, in een uit een boomstam gehakte kano gaan vissen. Na vijf minuten balanceren was ik dan ook eindelijk in staat ons vooruit te peddelen. Met deze kano op mijn lijstje heb ik toch bijna alle vervoersmiddelen in Malawi wel gehad: CHECK!

Dinsdag was les nummer twee in kanovaren. Zoals al eerder verteld ligt Cape Maclear bij Msaka om de hoek. Ons doel was dan ook met de kano Cape Maclear te halen. Na twee uur peddelen kwamen we met een verdoofde kont en twee slapende benen aan. Een slaapplek in de Mgoza Lodge was dan ook meer dan verdiend. Voor de laatste keer genieten van het fijne gezelschap dat altijd in Cape Maclear te vinden is. Er is geen betere manier om dat te doen dan met een gezamenlijkebarbecue!

Donderdag was de dag dat ik mijn visserscarrière tot een nieuw niveau zou tillen. Net voordat het donker werd zat ik samen met tien locals klaar in de boot voor het nachtvissen. Eenmaal op de plaats waar de vis in grote getalen door middel van een net uit het water getild zou moeten worden, werden alle kano's klaar gemaakt. Tijdens het aansteken van de lampen begon de wind op te zetten wat roet in het eten kon gaan gooien. Na een uur wachten werd om veiligheidsredenen besloten dat het tochbeter was terug te keren. Dat was een grote teleurstelling. Maar hé, dat is vissen...

Al het ongeluk van de avond ervoor veranderde vrijdag in geluk. Omdat mijn heenreis naar Msaka zo'n 13 uur duurde was ik al helemaal voorbereid op een lange dag. Niets was minder waar. In plaats van de pick-up naar Lilongwe te nemen belandde ik in een net gepoetsteMercedes. Met 130 km/uur vloog ik in de auto van een of andere minister en zijn bodyguard naar Lilongwe. Mijn lunch heb ik dan ook in mijn hostel kunnen eten.

Het reisgeluk hield aan. Al denkend aan een eenzame lange nacht op de vluchthaven in Addis Ababa vertrok mijn gezicht. Eenmaal aangekomen in Addis werd ik blij verrast en in een shuttlebusje gegooid naar een hotel in de binnenstad. Bij het binnenlopen van de lobby kwam de heerlijke lucht van het buffet al mijn kant op. Even later viel mijn mond open toen ik mijn kamerdeur opende. Daar stond een bed van koninklijk formaat en achter een deur verder stond een douche/stoomcabine met sfeerverlichting en ingebouwde radio op mij te wachten. Na 3 maanden douchen met een emmertje water had ik nu gewoon mijn eigen douche. Na 3 maanden de planken ondermijnmatras tevoelen had ik nu een eigen tweepersoonsbed. Omdat het nagenieten van deze nacht wel een aantal uur duurde vloog de tijd tijdens mijn andere vluchten voorbij. En dan sta je ineens op Schiphol.

Het was erg tof om met bekende gezichten de avond door te brengen. Ik ben heel blij toch nog even op Nederlandse bodem te zijn. Het feit dat het nu in Australië dag is en ik nog veel dingen wil doen in mijn korte tijd hier heeft me doen besluiten deze nacht door te trekken. Ik heb morgen per slot van rekening voldoende tijd om te slapen wanneer ik in het vliegtuig zit. Ik kan nog niet zeggen dat ik opgeladen ben voor mijn nieuwe avontuur maar ik kan al wel zeggen dat ik er enorm veel zin in heb. Nederland, het was me een waar genoegen. Tot over 3 maanden!